“ยิ่งควบคุมทุกอย่าง ยิ่งไกลจากบ้าน” ⛵️

“ยิ่งควบคุมทุกอย่าง ยิ่งไกลจากบ้าน” ⛵️
- แง่คิด จาก The Odyssey ผ่านเรื่องราวการตามหา อิสระทางใจ ยอมรับ ปล่อยวาง ให้อภัยตัวเอง

ทำไมคนที่ฉลาดที่สุดในสงคราม ถึงกลับบ้านไม่ได้สักที? เมื่อวานอ่านบทความจากพี่เอ๋ Sarawut Hengsawad เรื่องการเดินทางกลับบ้านของใจ และ ปอนด์ Pond Apiwat Atichat เรื่องการถอดสัญลักษณ์บทประพันธ์ Homer เลยมีมุมที่อยากเขียนต่อยอด

Disclaimer: บทความนี้อาจจะมีสปอยล์ภาพยนตร์ Odyssey แนะนำให้ดูจบก่อน ค่อยอ่านจะดีกว่าครับ
รายละเอียด สัญลักษณ์ในหนังอาจจะมีผิดเล็กน้อย ตีความจากที่ตัวเองเข้าใจเป็นหลัก

กรุงทรอยแตกเพราะม้าไม้เมืองทรอย ทหารกรีกจำนวนมากแอบอยู่ในม้า เมื่อถึงเวลาเผลอ จึงปีนออกมา ลอบโจมตี และเปิดประตูเมืองจนแตก

ทำไมกรุงทรอยถึงประมาท? เพราะในอดีต คำสัญญาถือเป็นสิ่งที่มีเกียรติ ศักดิ์ศรี ยิ่งโดยเฉพาะการบอกว่า ม้าไม้ เป็นสัญลักษณ์ของการบูชาเทพ เป็นของขวัญหลังยอมรับความพ่ายแพ้ สงบศึก

ผลกระทบที่เกิดขึ้น? ทหารกรีกเผาเมือง ไล่ฆ่าฟันประชาชนบริสุทธิ์ คนล้มตายเป็นเบือ ภาพที่ Odysseus เปิดประตูเมืองให้ Agamemnon กษัตริย์กรีกพากองทัพกรูเข้ามา ยังคงตามหลอกหลอนผ่าน flashback ตลอดทั้งเรื่อง

ในแง่นึง Odysseus คือวีรบุรุษ ความฉลาดของเขาถูกเล่าผ่านบทเพลงที่ผู้คนร้องต่อๆกัน อีกนัยนึง เค้าเป็นเหยื่อของสถานการณ์นี้ ตนเองไม่อยากมารบตั้งแต่แรก จากลูกเมีย ทิ้งเมือง เพียงเพื่อไปทำสงครามที่ขัดใจกษัตริย์ไม่ได้

ในการผจญภัยกลับบ้าน ช่วงแรกๆเจ้าตัวยังมั่นใจ มีอีโก้ของความเป็นผู้ชนะ เช่นตอนหนีออกมาจากยักษ์ตาเดียว Cyclops ได้แล้ว แต่ยังเลือกยิงธนูอัดลูกตา จนยักษ์ไล่ตามและลูกน้องต้องตายเพิ่ม ไหนจะยักษ์โกรธ ฟ้องพ่อที่เป็น Poseidon ให้ตามไปลงโทษ

อุปสรรคระหว่างการเดินทางอีกมากมาย ค่อยๆบ่อนทำลายความมั่นใจ Odysseus ลง ทุกการตัดสินใจดูจะผิดพลาด พาคนไปตายเพิ่ม เริ่มเสียการควบคุมทีม ลูกน้องคนสนิทตั้งข้อสงสัยการตัดสินใจว่าเห็นแก่ตัว พาคนไปตายฟรีรึเปล่า

จากวีรบุรุษสงคราม ค่อยๆโดนโชคชะตาเล่นงาน จนแทบไม่เหลือสภาพเดิม Poseidon เหมือนแสดงอิทธิฤทธิ์ผ่านลมแรง คลื่นทะเลที่ทำลายทุกสิ่ง จนสุดท้ายทุกคนตายหมด นักรบที่เคยกล้าหาญลอยซากเรือมาติดเกาะ

พระเอกกลายสภาพเป็นคนที่จำอะไรไม่ได้ กินดอกบัวลบความจำ กักขังโดย Calypso ในช่วงนี้เองที่เปรียบเสมือนการต่อสู้ทางใจ 100%

ความโหยหาในการกลับบ้าน เจอครอบครัว ความทรงจำที่เหลือแค่ลางๆ ทุกอย่างสู้กันในใจหมด หนังไม่ได้เล่าตรงๆทั้งหมด แต่เดาเองว่า ความรู้สึกผิดก็คงกัดกินใจ Odysseus ไม่น้อยเช่นกัน ทั้งการทำลายเมือง ผิดจารีตประเพณี และลูกทีมที่ค่อยๆตาย

หนังไม่ได้เฉลยเช่นกัน ว่าสุดท้ายจริงๆ อะไรคือสิ่งที่ทำให้พระเอกเกิดแรงฮึดอีกรอบที่อยากกลับบ้าน แต่เชื่อว่ามีหลายปัจจัยส่งผลรวมกัน ความรัก ความคิดถึง ความรู้สึกที่อยากกลับไปช่วยบ้านเมือง แต่เราเชื่อว่ามันมี element การให้อภัยอยู่ในนั้นเช่นกัน

Calypso ก่อนจะตัดใจปล่อยพระเอก พูดว่า ที่ผ่านมาทั้งชีวิต Odysseus ควบคุม วางแผน บัญชา อยู่เสมอ แต่สิ่งที่จะทำให้กลับบ้านได้ บางครั้งต้องปล่อยวาง ปล่อยใจไปกับกระแสลม น้ำ โชคชะตา หวังว่าจักรวาลสักอันจะพัดพากลับบ้านเอง

ในอีกนัย มันคือการปล่อยให้ Odysseus ได้เป็นอิสระจากความรู้สึกผิดบาป ทรมาน ที่กัดกินใจ ไปเริ่มใหม่ ตัวตนใหม่ เป็นคนใหม่ที่ไม่โดนกักขัง จนตอนหลังพระเอกนั่งเศษเรือ ลอยไปไร้จุดหมาย ท้ายที่สุดโชคชะตา ทำงานผ่าน คลื่นลมทะเล (หรือฝีมือ Poseidon) พากลับบ้านในที่สุด

สำหรับเรา ฉากที่เท้าจุ่มน้ำ และคุยกับเทพี Athena ไม่ต่างอะไรจากการสารภาพบาป น้ำตาที่ออกมาคือการชำระล้างคราบสกปรกออกจากใจ (เหมือนล้างเท้านั่นแหละ)

การกลับไปยังบ้านเกิดของพระเอก ไปในชุดขอทานเพื่อปลอมตัว อีกนัยนึงคือตัวตนใหม่ ไม่ยึดถือ ยศถา บรรดาศักดิ์ ตำแหน่ง เป็นคนที่แค่อยากกลับบ้าน อยากมาช่วยครอบครัว ปกป้องเมืองจากผู้มาสู่ขอที่เอาเปรียบรังแก

ตอนท้ายปิดด้วย การเดินทางสุดท้าย ออกไปใช้ชีวิตตามใจตัวเอง chasing freedom ทิ้งท้ายด้วยว่าจะกลับไปทำพิธีศพ ฝังศพหลายคนให้ดี เป็นการ set free อีกหลาย soul ที่ร่วมเดินทางด้วยกัน

ท้ายที่สุด Odyssey จึงไม่ใช่แค่หนังสงคราม ผจญภัยอย่างเดียว แม้จะสนุกมากก็ตาม แต่แฝงด้วยแง่คิดเรื่องชีวิต ตัวตน อีโก้ ความสำเร็จ ความผิดพลาด บาดแผล แต่เป็นการเดินทางภายในสู่ตัวตนที่เป็นอิสระจากพันธนาการทั้งปวง

ขอบคุณรูปปกจาก Reddit ด้วยครับ 🙏

#Flow’sTable
#FlowsTable
#flowstogrow
#Odyssey