จดหมายรักถึงอาม่า 💌

จดหมายรักถึงอาม่า 💌

อีกครั้งที่ชื่อหนังอาจไม่ได้สื่อตรงประเด็น ที่จริงคือการบอก “รัก” ของบรรพบุรุษผ่านการเสียสละ ทุ่มเท อดทน จน “ลูกหลาน” ได้ดี

คาดหวังว่าหนังจะทำให้เศร้า พกทิชชู่ไปรอ แต่หนังค่อยๆ Slow Burn เก็บมวลอารมณ์ความรู้สึก และระเบิดทีเดียวตอนท้าย ผ่านฉากเล็กๆเรียบง่าย ที่ถ่ายทอดได้กินใจมาก

หนังไม่ได้มีพล้อตซับซ้อนอะไร กลับกัน ทำให้เราเหมือนเดาทางได้ด้วย ว่าก็น่าจะประมานนี้แหละ หักมุมเล็กๆน้อยๆ

ฉายภาพในสิ่งที่เราก็รู้อยู่แล้ว ชีวิตคนจีนซัวเถาสมัยก่อน ชีวิตคนโพ้นทะเลที่มาเสี่ยงในไทย เพื่อหวังอนาคตที่ดีกว่า

เชื่อว่าทุกคนต้องเคยมีโมเม้นท์ น้อยใจ งอน หรือหงุดหงิด ป๊าม้าทำไมเข้มงวด ดุ หรือดูจะไม่เข้าใจเราเอาซะเลย

หนังไม่ได้บังคับให้เราเข้าใจคนจีนรุ่นก่อน แต่เล่าชีวิตให้เราเห็น จนเรารับรู้ความเหนื่อยยากในการสร้างตัว จนเรารู้สึก Empathy ไปเอง

ชอบประโยคที่พูดบ่อยๆในเรื่อง “ตั้งใจเรียนนะ” “จะเป็นเถ้าแก่แล้วนะ” มันคือประโยคที่ลูกหลานคนจีนทุกบ้านคุ้นเคย บางคนเรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว ก็ยังโดนบอกให้ตั้งใจเรียน5555 มันอบอุ่นนะ เหมือนเราได้ฟังอากง อาม่า พูดกับเราจริงๆ

เราทุกคนล้วนเป็นผลผลิตของอะไรบางอย่าง ทุกความสำเร็จในวันนี้ มีผู้คนที่อยู่เบื้องหลัง เลี้ยงดู เสียสละเพื่อเรา ไม่ว่าจะจำได้หรือไม่ก็ตาม

ไม่ว่าจะเป็นอาม่าที่อยู่ที่จีน ที่ต้องเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลี้ยงลูกตามลำพัง อากงที่อยู่ที่ไทยที่ประหยัดทุกสตางค์เพื่อส่งเงินกลับบ้านทุกเดือนไม่ขาด หรือจะอีกตัวละครอย่าง….. (ไม่สปอยล์ ให้ไปดูเอง)

Key Message ที่ได้คือ Gratitude เราทุกคนล้วนต่องพึ่งพากันและกัน และทุกการอดทน มีคนได้รับ “ของขวัญ” รออยู่เสมอ

ชอบตอน End Credit ที่อุทิศแด่บรรพชนคนจีนที่ทำงานโพ้นทะเล ร่วมส่งเงินกลับมสร้างถนน โรงพยาบาล โรงเรียน และอื่นๆ จนประเทศเจริญขึ้น

รูปล่าง เดินออกจากโรงหนัง เห็นคู่หลานอาม่า แม่ลูก หลานสองคนจูงอากงที่แทบเดินไม่ไหวมาดู ความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา จนต้องหยิบมือถือถ่ายไว้

“ลูกหลานทุกคนขอขอบคุณตลอดไป”

#Flow’sTable
#FlowsTable
#flowtogrow